Rust in mijn hoofd

‘Rust in m’n hoofd dankzij het pakket’ 

‘Ik heb de boodschappen in het pakket gewoon nodig, en het scheelt me ook de stress van boodschappen doen. Het is erg druk in m’n hoofd, en het pakket geeft me rust en zekerheid.’ 

Muze* ontmoet ik op een bankje vlakbij een café. Ze heeft een veelkleurige, glinsterende pet op en kijkt me vol vrolijke energie aan als we elkaar een hand geven. We hebben elkaar van tevoren gesproken via de telefoon. Ze wilde liever niet in een café afspreken voor dit gesprek. ‘Dat praat niet fijn, dan moeten we een ander woord bedenken voor voedselbank en zo.’ Als ik op het pleintje vraag of ze een koffie to go wil, bedankt ze vriendelijk. ‘Ik heb niet veel tijd, ik heb straks een afspraak en ik wil niet te laat komen.’ We gaan snel zitten en ik haal pen en papier tevoorschijn. ‘Maatschappelijk rendement en eigenwaarde. Schrijf dat maar op, dat is je beginzin.’ 

Dat is een best heftig begin van dit gesprek.  

Maar zo is het. En het is wel belangrijk. Bij armere mensen in Nederland is het gevoel van eigenwaarde en het gevoel iets bij te dragen ver te zoeken.  

Geldt dat ook voor jou?  

Ja, en als je eenmaal in die laagste groep zit, is het heel moeilijk om er weer uit te komen. 

Hoe was het om de eerste keer binnen te stappen bij de voedselbank?  

‘Ik zag er erg tegenop, ik was heel nerveus. Ik wist niet wat ik kon verwachten, ik wilde helemaal niet – maar ik moest wel. Ik had iemand meegevraagd, iemand van de kerk, om te helpen met de spullen inpakken, zodat ik snel weer weg kon. Toen ik binnenstapte, voelde ik me niet meteen op m’n gemak. Ik kom oorspronkelijk niet uit deze stad en ik moest erg wennen aan hoe open iedereen hier met elkaar omgaat. Maar de man die alles coördineert hier was vanaf het begin zo aardig. Hij stelde me op m’n gemak en dacht met me mee. Op de middag dat de bank open is, doe ik bijvoorbeeld vrijwilligerswerk. Hij heeft ervoor gezorgd dat ik op tijd de boodschappen kan ophalen en niet te laat kom bij m’n werk.’ 

Ik ben op zoek naar verhalen over hoe de voedselbank je helpt in je leven. Hoe zit dat bij jou? 

‘Ik heb het pakket gewoon nodig. Het is niet anders. Fijn dat dat kan. En weet je wat ook goed is, ik hoef nu geen keuzes te maken qua boodschappen. Er wordt voor je nagedacht. Ik heb al genoeg om over na te denken, dat pakket scheelt me veel drukte in m’n hoofd. En dat ik nu vijf flessen ketchup heb, terwijl ik bijna nooit ketchup eet, maakt me niet uit. Ik kan het altijd nog aanbieden aan anderen.’ 

Heb je het wel eens met anderen over de Voedselbank?  

‘Ik wil liever niet dat mensen het weten. Laatst kwam ik in de buurt een vrouw tegen op straat. Ik herkende haar, maar ik kon haar gezicht niet plaatsen. Zij was in gesprek met iemand, maar keek ook naar mij. Ze zei tegen me, je komt me zo bekend voor, maar waarvan? En ineens zag ik een blik van herkenning bij haar. Ze zei: oh, ik weet het al. Van de markt. Dat zal het dan wel zijn, dacht ik. Maar later bedacht ik me, ik kom eigenlijk nooit op de markt. En ineens schoot het me te binnen, ik ken haar van de bank [Voedselbank, red]. Maar zij wilde dat dus ook niet benoemen met haar kennis er bij.’ 

(*niet haar echt naam, deze is wel bekend bij de redactie)

Geplaatst in Ex klanten aan het woord.